James Oesi en Olga Pashchenko staan bekend om hun expressieve spel. Het duo brengt met de bijzondere, fascinerende combinatie van fortepiano en contrabas, een nieuwe diepte en dynamiek in Beethovens cellosonates.

Sonate op. 5, nr. 2
De twee sonates die tot Opus 5 behoren, werden in 1796 gecomponeerd, specifiek voor de uitvoering van de jonge Beethoven met de cellovirtuoos Jean Louis Duport aan het hof van Berlijn. Dat Beethoven zich niet door Duport wilde laten overschaduwen, blijkt uit de uiterst sprankelende pianopartij, waarmee Beethoven zich als pianist van zijn beste kant kon laten zien. In beide sonates worden twee snelle delen voorafgegaan door een langzame introductie die, in het geval van de tweede sonate in g-klein, met zijn zes minuten bijna uitgroeit tot een zelfstandig deel. 

Sonate op. 69, nr. 3

Van Beethovens vijf cellosonates is de Grande Sonate op. 69, gepubliceerd in 1809, niet alleen het pronkstuk, maar ook muzikaal het meest significant. De kunstige samensmelting van de twee instrumenten wordt vanaf het begin op bijna programmatische wijze getoond, wanneer de cello met zijn tenorklank eerst een melodie inzet die de piano vervolgens voortzet. Ook in deze sonate ziet Beethoven af van een langzaam deel, maar compenseert hij dit niettemin door de finale te introduceren met een betoverend Adagio cantabile.